مقدمه :
علت تغییر در شیوه تحلیل بنده : ۱-پسندیدن تحلیل تحریم آقای فاطمی(همکار تحلیلگر بنده) به علت حفظ تعادل دوری و نزدیکی نسبت به کلمات و عبارات داخل شعر.۲-مشورت با مامان خانوم یه خونواده …(استاد ادبیات دانشگاه) که به بنده سفارش کردند بعلاوه تحلیل اشعار که البته انتخاب آن ها توسط «حامد زمانی» نشان دهنده حسن سلیقه و مطالعه و تفکر عمیق ایشان بوده سعی کنید هنر و تدبیر ایشون در آهنگسازی و شیوه تاثیر گذار ایشون به هنگام آواز رو هم داخل تحلیل ها بگنجونید . ۳-مشورت با خانوم سرباز وطن (معاونت انجمن) که فرمودن تحلیل ها از حالت تخصصی به شکل عامیانه و همه کس فهم در بیاد بهتره و از هنرمندی جناب زمانی در هنگام اجرا هاشون هم غافل نشید .
خلاصه اینجوری شد که تحلیل هام اینجودی شد ! بخونید ببینید خوشتون میاد ؟ آیا بهتر شده یا نه ؟ نقاط ضعف و قوتم رو بهم بگید تا مثبت ها رو تقویت و منفی ها رو اصلاح کنم ! ممنون !
آقای «میلاد عرفان پور» در سرودن این شعر به مناسبت شهادت آقای «مصطفی احمدی روشن» به لحاظ محتوایی مردم طرفدار حق و حقیقت و بخصوص نسل جدید را مخاطب خود قرار داده و سعی می کند «راه اسلام» را که انقلاب اسلامی سی و اندی سال است که پیش گرفته و سعی دارد هرروز خود را بیشتر به این راه خدا نزدیک سازد ، را بهتر معرفی کند و با هنرمندی تمام شبهاتی را که دشمن از طریق تبلیغات رسانه ای به ذهن آحاد مردم جهان تزریق و القاء نموده با روشنگری از بین برده و بی اثر سازد .
شعر به چهار بخش تقسیم شده است :
*بخش اول شعر : تک بیتی که دارای چهار پیام است .
{که اگر در آهنگ هم دقت کرده باشید «حامد زمانی» هم به عنوان آهنگساز ، این تک بیت را تافته جدا بافته تر هم کرده است در مطلع آهنگش ، همانند یک عنوان پرابهت ! با افتخار با همخوان هایش همگی با هم پای شجاعت بر زمین کوبیدند و فریادش کشیدند تک بیت آغازین شعر«میلاد عرفان پور» را ! :}
۱-که اساسا این راه ما همان راه حسین (ع) شهید است ، همان ثارالله (خون خدا) پس اگر در این راه کسی از ما شهید شود و در راه خداوند توسط دشمنان ، خونش ریخته شود این اقتضای راه ماست . (ما از شهید شدن یارانمان در این راه نه می ترسیم و نه افسرده و ناامید از ادامه دادن راه خواهیم شد همگی انتظار شهادت را داریم و به آن افتخار خواهیم کرد.)
{در روز رونمایی این آهنگ در جشنواره عمار «حامد زمانی» موقع اجرا وقتی برای بار دوم اقب امام حسین (ع)(ثار الله) رو برزبون آورد با چنان آرامشی دستش رو روی قلبش گذاشت که تمام ایمان و حس آرامشی که نسبت به اون حضرت داره رو به مخاطب انتقال داد.}
۲-دشمن تنها جسم یارانمان را از ما می تواند بگیرد و این شهدا چون زنده اند با ما همیشه همراه اند .
۳- ای نسل نو! اکنون هنگامه و موسم فتح و پیروزی ماست و ما با شهادت یارانمان بیدار تر شده ایم .
۴-پس ، بسم الله ! حالا نوبت شما هم هست شروع کنید ! با نام خدا ! در تمام عرصه ها احمدی روشن بسازید که ما می توانیم .
*بخش دوم شعر : سفارش هایی که توسط یک پیموده راه ، مهربانانه و دلسوزانه به تازه وارد های این مسیر گفته می شود :
۱-در این راه هر گز نباید نگاه امیدوارانه ما به دست غیر و بیگانگان و دشمن باشد چون وقتی که بسم الله گفتیم و کار را شروع کردیم باید بدانیم که تا کنون به حرکت ما خدا برکت داده است و این وظیفه خود ماست که دست بر زانوی خود بگذاریم و برخیزیم برای اجرای فرامین خدا و پیمودن راهش و توسعه و آبادانی کشورمان . (کمک دشمن اصلا ! تلاش خودمون حتما!)
{«حامد زمانی»هم ملودی هشدار دهنده ای روی این بیت گذاشته برای مخاطب. موقع خوندن هم واژه «غیر» رو خیلی غلیظ ادا می کنه و« مبادا» رو می کشه که مخاطب یادش نره : «هرگززززز» رو !
«امیدواری ما» هم خیلی پر و پیمون ادا می شه تا برسونه این معنا رو که ما دستمون خیلی پره و حاجتی به بیگانگان نداریم و در مصرع بعدی هم روی بعضی از حروف واژه ها به شکل مناسبی تاکید گذاشته شده موقع خوندن….}
۲-رنج نکش ! بلکه فراتر از این ، با رنج بیامیز ، آن را در آغوش بکش و نترس ! تا از راه زحمت کشیدن و از رنج جاده و آبله دیدن کف پاهایت و تلاش های فراوان و مشق کردن این همه سختی های راه اسرار پایداری های نسل گذشته را بیاموزی.
۳- در طول مسیر این راه مدام و یکی پس از دیگری داغ کشته شدن جوان های کشورمان را به دست دشمنانمان دیده ایم اما به هنگام وداع با آنان و تشییع پیکرهایشان حتی یک قطره هم اشک افسوس ، پشیمانی ، ناامیدی و ناشکری نریخته ایم پس کسی هم اشک های ریخته نشده یک ملت صبور و پر غرور را ندیده است . هرگز !
۴-توصیف واققعیت های افتخار آمیز جبهه خودی برای هویت بخشی به نسل نو :
که ما بخاطر تمامی موفقیت هایی که تا امروز کسب کرده ایم و بخاطر تفکر الهی ومکتب قدسیمان ، همانند سروها سر بلند ، آبرومند و مفتخریم و همچنان تا آخرین نفسمان مثل کوه استواریم و این عدم سکون و منفعل نبودن و خروشان بودن ما و بی قراری انقلابی ما در برابر ظلم ، به خروشان بودن رودهای جهان شباهت دارد .
{یک ملودی شکوهمند ، هیجان انگیز و پر جوش و خروش و همچنین تکرار شدن این بیت نشون می ده که «حامد زمانی»این بیت و بیت بعدیش رو گل شعر «میلاد عرفان پور» دونسته و برجسته اش کرده و خواسته که مخاطب غرور ، افتخار و سربلندی و شعار ما می توانیم خودش رو هرگز فراموش نکنه . حتی جذاب ترین بخش اجرای ایشون در روز رونمایی این آهنگ هم خوندن این بیت توسط ایشون بوده .}
۵-و چون در طی این سال ها و پس از این زخم های پی در پی که بر پیکره روح و جانمان وارد آمد طومار صبر و بردباری ما بلندتر شده و به حمد الله جای هیچ گونه شکوه و شکایتی باقی نمی ماند چون صبر جمیل میوه مبارکش بوده است .
{زمان اجرای «پایداری» ، موقع خوندن این بیت لبخند رضایت و شکر به درگاه الهی روی لب های «حامد زمانی»نقش بسته بود. و بعد خوندن جمله «بلندتر شده طومار بردباری ما… » (لبخندی که نرم و آرام به غرور و افتخار در چهره و در حرکات دست ایشون تبدیل شد .)
جالبه که عبارت «طومار بردباری ما» رو ایشون موقع خوندن مثل خود طومار می کشن ، می کشن ، می کشن … با فراز و فرودهای مختلف انگار خلاصه ای از صبوری های ملت ایران رو توی این سی و اندی سال به نمایش می گذارن هنرمندانه !}
*بخش سوم شعر : در واقع تبیین کننده هویت رزمی و دفاعی جمهوری اسلامی ایران و مکر دشمن و چاره جویی مبارزین است.
خصم و دشمن ما ، اگر با اسلحه شب و تاریکی و گمراه سازی به سراغ ما بیاید ما همه با «غیرت آفتاب» که همان سلاح روشنگری و هدایت و آگاه سازی است به دفاع از خود و مقابله با آنان می پردازیم . و در حالی که در انتظار غیرت اصلی آفتاب که همان خورشید موعود است هستیم در راه این انقلاب اسلامی همچنان شهریاری خواهیم کرد .
آتش دشمن ناگهان شعله خشم و نفرت خود را برافروخت تا مگر اینکه بتواند انگیزه ما را برای پیمودن این راه پر فراز و نشیب پیشرفت و ترقی علمی و اتمی از بین ببرد و به این «عشق» پایان دهد غافل از اینکه مصطفی احمدی روشن همچون ققنوسی که در شعله ها باشد ، نمی میرد که هیچ تازه جان می گیرد و هزاران هزار مانند خود را به این راه بزرگ رهنمون می شود.
*بخش چهارم شعر : به نسل نو می آموزد که تو کیستی و باید بعد از چنین حادثه ای به دشمنت چه بگویی !
به «ابو لحبان» زمانه بگو که «مصطفی» های دوران ، نور هدایت گریشان همچنان با ماست و آقای« روشن» ، مسیر روشن عشق به خداوند را برای ما به یادگار گذاشته است .
و به روشنایی راه شهریاری ما قسم که غروب آن «آفتاب غیرت ما» را کسی نخواهد دید ! چون هرگز غروب نخواهد کرد !
{ملودی ملایم و اطمینان آور و لبخندی شیرین و امیدوار کننده . یادتونه ؟}